Diezelfde zondag had Levon Aronian geen enkel probleem om zijn voorsprong uit te bouwen. Met enige vertraging een roundup van het schaakweekend…

Charleroi topt, Brugge dicht bij degradatie

Alle ogen waren zondag gericht op CREC Charleroi en KGSRL Gent.De Gentenaars volgden op twee puntjes en waren de directe achtervolgers van de Karolo’s. Een topduel om u tegen te zeggen. Maar net als in de vorige rondes liet CREC weinig aan het toeval over: een ploeggemiddelde van 2533 en maar liefst vijf grootmeesters was simpelweg té goed. Met 21-11 werd KGSRL naar huis gestuurd, een indrukwekkende overmacht van de kampioenen in spe.

Luc Winants won voor Ans, de enige overgebleven concurrent van CREC Charleroi.

Achteraan de rangschikking kreeg de sympathieke Brugse ploeg een tik te verwerken. Eynatten 1 kwam met een haalbare ploeg naar de Westvlaamse stad, maar ging terug met twee matchpunten. Brugge blijft op 0 staan en een vaste waarde in eerste dreigt er nu écht uit te gaan. Behalve een rechtstreeks duel tegen Jean Jaures wacht Brugge immers nog een loodzwaar programma.

Alle uitslagen
De rangschikkingen

Aronian hoeft zich niet moe te maken

Op hetzelfde moment trippelde Levon Aronian in Wijk Aan Zee naar zijn allereerste solo toernooizege in de Nederlandse kuststad. Enigszins tegen de verwachtingen in kreeg Aronian al na twaalf zetjes, de fotografen stonden zelfs nog op het podium, een remise voorgeschoteld. Zijn tegenstander en rechtstreekse concurrent Radjabov was blijkbaar al lang tevreden met een ongeslagen toernooi, een houding waarvoor hij redelijk wat kritiek te verwerken kreeg door schaakfans op verschillende internationale schaaksites.

Fabiano Caruana speelde een prima toernooi en is voor het eerst in zijn carriére top 10-speler.

Alle uitslagen en resultaten op de officiële site.

Zijn weg naar de top had veel weg van Garry Kasparov in zijn beste dagen: briljante zeges en handig opportunisme brachten hem maar liefst anderhalf punt voorsprong op. Maar toen kwam de partij tegen de laatste in de stand, David Navara…

Levon Aronian: bescheiden genialiteit

Toen wij het toernooi vorige week verlieten, was de strijd tussen Carlsen en Aronian adembenemend. Beide heren wisselden de zeges af en gaven elkaar nauwelijks ademruimte. Maar net na het vertrek van onze redactie uit Wijk Aan Zee leken de kaarten definitief geschud: Carlsen verloor tegen Karjakin, terwijl Aronian een meesterwerkje voorbereiding op het bord bracht tegen Fabiano Caruana (een voorbereiding, die na enige aarzeling ook in het volle punt werd omgezet). De jonge Noor kreeg amper een dagje later een extra tik. Aronian won immers opnieuw in wat een van de mooiste partijen van het toernooi was, een prachtige aanvalspartij tegen Anish Giri.

Aronian telde op dat moment anderhalf punt meer dan Carlsen en zijn voornaamste concurrent leek plots Ivanchuk te zijn, die geruisloos genaderd was tot op een punt. De Armeen, op dat moment al gebombardeerd tot toernooiwinnaar, bleef heel kalm na die succesvolle opvolging van punten: “Ik speel een van de beste toernooien uit mijn leven en het klopt dat het er goed uitziet voor de toernooizege, maar er zijn nog drie rondes. We zullen wel zien wat er gebeurt.”

Magnus Carlsen volgt op een vol punt van Aronian.

Het totaal onvoorspelbare einde kende vandaag opnieuw een speciale twist. Carlsen en Radjabov wonnen niet, maar Levon Aronian … herstelde perfect van zijn pijnlijke nederlaag. Hij won met zwart tegen zijn goede vriend Boris Gelfand nadat die een fameuze blunder op zijn formuliertje moest aantekenen. Waar Aronian van de hemel naar de hel ging een dag eerder, maakte hij nu weer de omgekeerde richting. Hij telt een vol punt meer dan Carlsen en Radjabov en is dus nu al zeker van de toernooizege. Morgen speelt de Armeen overigens tegen zijn rechtstreekse concurrent Radjabov. Aan een remise heeft hij genoeg voor de ongedeelde toernooizege.

De top vijf na twaalf geweldige rondes:

1. Levon Aronian 8,5
2-3. Carlsen, Radjabov 7,5
4-6. Caruana, Ivanchuk, Nakamura 7
…

Een uitgebreid verslag van de laatste week van het toernooi volgt tijdens het weekend. Voorlopig kan u terecht op de officiële website.

Aan de situatie is echter niets veranderd: Aronian en Carlsen domineren het veld, nog steeds met een halfje voorsprong op Radjabov. Verslag met foto’s…

Toppers stellen teleur

Waar eerder topduels à la Karjakin-Aronian en Carlsen-Aronian goed waren voor geweldige gevechten, stelden de blikvangers vandaag enigszins teleur. Topalov-Aronian was een prachtaffiche, maar na zijn pijnlijke nederlaag gisteren had Topalov weinig zin om veel risico’s te nemen. De partij stuurde richting eindspel en nog voor er grote aardverschuivingen konden plaatsvinden, was de remise een – logisch – feit. De Armeen lijkt tot nog toe erg volwassen het toernooi door te komen: enkele zeges, afgewisseld met solide zwartremises tegen gevaarlijke tegenstanders houden hem aan de kop van het klassement. “Alles loopt zeker volgens wens momenteel, maar nu ben ik erg moe”, vertelde de Armeen, die na zijn partij nog even de tijd nam voor een hartelijke ontmoeting met zijn oude vriend Mher Hovhanisian.

Naast hem staat nog steeds Magnus Carlsen. De Noor speelt tot nog toe vooral bijzonder degelijk en kwam enkel in zijn partij tegen Caruana even in de problemen. Voor het overige zien we het typische Carlsen-recept: gelijke stelling en dan drukken tot de laatste druppel water uit een harde steen is geperst. Vandaag in het topduel tegen die andere baken van soliditeit, Teimour Radjabov, zagen we hetzelfde stramien. Na een lange, gelijkopgaande partij werden de punten gedeeld. “Ik had verwacht dat hij wat ambitieuzer zou spelen”, vertelde Carlsen na de partij. “Na het ruilen van de dames stelde hij remise voor, maar toen dacht ik dat ik misschien net ietsje beter stond. Uiteindelijk ‘overdrukte’ ik zodanig dat ik misschien zelfs slechter kwam te staan. Maar mijn weekend was geslaagd. Niet met geweldig spel, maar genoeg om te leiden, dus ik ben tevreden.”

Vugar Gashimov behaalde vandaag zijn eerste zege na een knotsgekke partij tegen thuisspeler Giri.

Loek Van Wely ten slotte, kwam vandaag ook dicht in de buurt van een welverdiende eerste overwinning. Tegen David Navara haalde hij alles uit de kast, maar ook hij kwam niet tot het volle punt. Of zoals Van Wely het zelf zei: “Het lukt me goed om mijn stelling in orde te houden tegen die toppers, maar er meer uithalen is nog niet aan de orde momenteel. Hopelijk lukt dat in de laatste ronde.”

De postmortem tussen Carlsen en Radjabov, bijgewoond door tal van Belgen. U herkent Fabrice Wantiez, Xavier Mastalerz en Wessel van Kessel

Pentala Harikrishna blijft leiden in de B-groep.

Belgisch bezoek in Wijk met onder andere Jan Rogiers (rechts). In de tienkampen spelen ook Jan Rooze en Vincent Schepens mee.

Veselin Topalov staat voorlopig op een voor hem teleurstellende -1.

David Navara, van wie de bril zijn gedachten perfect weerspiegelen.

Ivanchuk balde zijn vuist net voor het begin van zijn partij .Het goddelijke licht daalde echter niet neer vandaag.

Fabiano Caruana speelt een goed toernooi, al toonde hij zich wel teleurgesteld met enkele gemiste kansen, vooral in zijn partij tegen Magnus Carlsen.

Anish Giri was vandaag net iets te optimistisch. Hij blijft echter op een degelijke 4/8 staan.

Bijzonder veel toeschouwers volgden de toppartijen vandaag in Wijk Aan Zee.

Sergey Karjakin, vandaag goed voor zijn eerste remise in het toernooi.

De enige die momenteel met het duo lijkt te kunnen concurreren, is Teimour Radjabov. De Azeri is van de hoop de meest stabiele en volgt op een half puntje. Verslag met foto’s…

Aronian en Carlsen bekampen elkaar

Voor het toernooi waren de verwachtingen in de twee topseeds hoog gespannen. Zowel Carlsen als Aronian zijn oud-winnaars van het toernooi en de spelers in vorm. De eerste week in de Nederlandse kuststad toont aan dat die verwachtingen meer dan ingelost zijn. Beide spelers hebben 5/7.

Het hoogtepunt van dit toernooi kwam er in de derde ronde op maandag. Toen speelden de twee tenoren tegen elkaar en het was een duel om niet snel te vergeten. Carlsen speelde zijn Armeense concurrent van het kastje naar de muur, maar liet na de boel af te werken, waardoor een bloedstollende eindfase volgde, waarin de Noor uiteindelijk toch het punt binnenhaalde. Een prestigezege, die echter geen blijvende indruk naliet op Aronian. Hij won de rondes erop simpelweg opnieuw en opnieuw, om na zes rondes zelfs alleen eerste te staan.

Radjabov is momenteel de enige die Carlsen en Aronian in het vizier houdt.

Net achter het koningsduo speelt Teimour Radjabov een goed toernooi. Radjabov is de meest stabiele speler van het pak: van alle deelnemers heeft hij tot nog toe de minste nederlagen geïncasseerd in zijn carrière. Enkel Kramnik doet beter, maar die speelt niet mee in Wijk. Radjabov combineert die degelijkheid met het grijpen van de kansen die zich aandienen. Hij won tegen de enige speler die nog geen remises heeft gespeeld, Sergey Karjakin, en de zwalpende David Navara.

In de achtergrond vinden we onder andere Giri, Caruana en ook Ivanchuk terug. Chucky stal deze week wel weer opnieuw de show, maar deze keer met een voor hem wat eigenaardige reactie. Na zijn remise tegen Loek Van Wely was Chucky zo ontgoocheld dat hij, behalve de voor hem kenmerkende hoofdgebaren, een deur een fikse stamp verkocht.

Morgen staan er enkele pittige duels op het programma, zoals de topper tussen Radjabov en Carlsen en een clash tussen Topalov en Aronian. Spanning verzekerd!

- Uitslagen op de officiële website

Enkele foto’s van onze redactie uit Wijk Aan Zee:

Veselin Topalov

Gata Kamsky

Anish Giri

Magnus Carlsen

Nakamura en Aronian

David Navara

Belgische software in Wijk Aan Zee

Vaste klant in Wijk Aan Zee is Vassily Ivanchuk, altijd goed voor een anekdote. Vandaag blonk hij uit met twee paar schoenen…

Levon Aronian wint spannend spektakelduel

Ieder jaar is het toernooi in Wijk Aan Zee behalve een schaakhoogtepunt ook een bonte verzameling aan speciale en interessante figuren. Dit jaar is geen uitzondering. Iedere schaakfan kent zonder twijfel de fratsen en onvoorspelbaarheid van Vassily Ivanchuk, die soms geniaal, dan weer onder niveau speelt. Maar Chucky is natuurlijk ook een gedroomd figuur voor het betere anekdotewerk. Tijdens de paringen trok hij al de aandacht door met zijn elleboog de paringsknop in te drukken. Net voor de rondes verschijnt de kleurrijke Oekraïner steevast met een witte zak aan de aftrap. De inhoud van de zak: schoenen. Net voor de ronde hangt Chucky netjes zijn jas aan de kapstok en wisselt dan plots van schoenen, een tafereel dat net voor de tweede ronde op een geboeide glimlach van Veselin Topalov kon rekenen.

Vassily Ivanchuk wisselt van schoenen, net voor hij de "arena" betreedt.

Het bonte gezelschap hield vandaag allerminst een rustdag, maar enkele partijen kabbelden toch zonder veel animo richting een puntendeling. Zowel Gashimov-Kamsky, Navara-Gelfand als Ivanchuk-Carlsen hadden weinig cruciale momenten. Giri-Radjabov was wel boeiend, maar werd snel tot remise besloten.

Het meeste spektakel kwam er in Caruana-Karjakin en Aronian-Nakamura. De Italiaan had in Reggio Emilia al goede vorm getoond en lijkt in Wijk voort te gaan op de ingeslagen weg. Traag maar zeker bouwde hij een voordeel uit tegen de zwalpende Karjakin. Caruana won een kwaliteit en stond zonder meer gewonnen. Echter, de afwerking was nog niet zo eenvoudig en Caruana nam ruim zijn tijd om zijn eerste zege binnen te halen. 0/2 voor Karjakin, die zichtbaar ontgoocheld afdroop. In Aronian-Nakamura herhaalde die laatste de Hollandse opening van vorig jaar (toen goed voor een vlotte remise) om nu op een leuk middenspel onthaald te worden. De Armeense favoriet koos voor een interessante ruiloperatie, waarin hij zijn tegenstander een dame liet, maar zelf actieve stukken overhield. In het chaotische vervolg miste Nakamura waarschijnlijk ergens wel een remisekans, maar uiteindelijk haalde de Armeen zijn tweede zege op rij binnen. Zijn start kan niet beter!

Aronian won met zwart na een erg knappe partij tegen schaduwfavoriet en voormalig winnaar Sergey Karjakin. Carlsen drukte in een typische Carlsen-partij debutant Gashimov terug. De eerste ronde werd verder gekleurd door de lokale favoriet. Anish Giri won met zwart tegen Boris Gelfand…

“Het jaar om nog net dat tikje beter te worden!”

De 74ste editie van het in ‘Tata Steel Chess’ omgedoopte toptoernooi is, ratinggewijs gezien, het sterkste Wijk ooit. Uiteraard relatieve cijfers, maar in een periode waar enkele heuse klassiekers het moeilijk krijgen (Linares werd vorig jaar bijvoorbeeld niet georganiseerd) houden de Nederlanders hun schaapjes op het droge. Voorlopig althans, want tijdens zijn speech bij de opening van het toernooi, liet grote man Köhler toch enkele donkere wolken toe boven de VIP-tent in de Nederlandse kuststad: de crisis laat zich ook bij het staalbedrijf voelen en wat de toekomst brengt, is hoogst onduidelijk. Enkel de jubileumeditie van volgend jaar is al gegarandeerd, maar daarna…

De crisisberichten verdwenen bij de paring al snel naar de achtergrond en topfavorieten Carlsen en Aronian trokken de aandacht. “Ik speel nu al enkele jaren goed, maar stabiel, op hetzelfde niveau”, vertelde Aronian. “Dit jaar hoop ik nog eens een sprongetje vooruit te kunnen maken. Daar hoop ik hier mee te beginnen.” Voor Carlsen was 2011 al een serieuze sprong. Met 2835 haalde hij een persoonlijk record en hij won bijna elk toernooi waar hij speelde. “Ik heb na London een maandje gerust en nu voel ik mij echt goed. Ik ben klaar voor dit toernooi en natuurlijk start ik met maar één ambitie: winnen.”

Sergey Karjakin krijgt zijn trein voorlopig niet op de rails. Hij incasseerde een fikse nederlaag tegen Levon Aronian.

Magnus Carlsen deed het op zijn Carlsens tegen debutant en nummer 10 in de wereld, Vugar Gashimov. Op zijn Carlsens, dat wil zeggen: drukken, drukken, drukken tot de tegenstander kleine foutjes begint te maken. Het duurde even, maar de 1-0 stond er wel!

Bij de andere deelnemers vallen vooral de namen van Topalov en Nakamura op. Topalov speelt sinds lang nog eens een toptoernooi mee en het wordt afwachten hoe hij zal presteren. “Ik weet zelf niet zo goed waar ik sta en het is duidelijk dat Carlsen hier de te kloppen man is, maar anderzijds kan de helft van het deelnemersveld hier winnen. Ik hoop dat ik enkele goede partijen kan spelen en dan volgen de resultaten vanzelf.” De Bulgaar remiseerde in de eerste ronde tegen David Navara. Voor Nakamura is deze Wijk Aan Zee de terugkeer naar het toernooi waar hij zich vorig jaar de geschiedenis in schaakte. Als titelverdediger behoort hij zeker tot de kanshebbers, maar tegelijkertijd speelt Naka de laatste maanden zo wisselvallig dat een gedegen voorspelling doen erg moeilijk is.

Bij onze noorderburen wordt er vooral uitgekeken naar Anish Giri. De jonge Rus, die intussen drie jaar in Nederland woont en ook uitkomt voor dat land, won vorige week nog zijn allereerste toptoernooi (in Reggio Emilia). De verwachtingen zijn hoog en in de eerste ronde toonde Giri meteen dat die zege vorige week geen toeval was. Hij klopte met zwart WK-challenger Boris Gelfand. de Girigekte kan beginnen…

Een van hen is de Amerikaanse Japanner Hikaru Nakamura. Sinds hij twee maanden geleden triomfeerde in Wijk Aan Zee, wordt hij meer dan ooit serieus genomen. Een nieuwe topspeler is in de maak, en eentje met een flinke dosis aan ambitie. Een interview van schaakjournalist Gert Devreese (Schaakmagazine)…

Nakamura barst van de ambitie: zijn weg naar de top

Hikaru Nakamura (23) wil ooit wereldkampioen worden. ‘Ik ben de eerste Amerikaan bij de wereldtop sinds Bobby Fischer. Ik maak evenveel kans op de wereldtitel als iedereen. Maar veel belangrijker is dat ik de Amerikaanse kids met mijn schaak kan inspireren, kan helpen om schaken in de VS opnieuw zo populair te maken als het ooit onder Fischer is geweest.’

Hikaru Nakamura : ‘Ik ben in Japan geboren en heb een oudere broer. Mijn moeder en vader gingen uit elkaar toen ik twee was, waarna mijn moeder terugkeerde naar de VS. Oké, ik ben geboren in Japan, maar ik ben echt wel haast volledig het product van opgroeien in de States. In de States begon mijn oudere broer (Asuka) schaak te spelen toen hij 5 was. Ik was toen 3. Mijn broer was behoorlijk getalenteerd als jeugdspeler, hij werd al meester toen hij een jaar of 10, 11 was. Hij is dus een zeer sterke speler. Maar de echte reden dat ik ook in het schaak rolde, is dat mijn moeder hertrouwde met mijn stiefvader, de Sri Lankaanse schaaktrainer Sunil Weeramantry en in New York ging wonen. Mijn stiefvader was van meesterniveau en schaakte veel. We begonnen ook veel meer naar toernooien te gaan.

“Omdat ik overal rond me sporen van schaken zag, begon ik ook interesse te krijgen in het spel. Dat was rond 1994, ik was toen een jaar of 6-7. Toen was er die US Open, die in Californië werd gehouden. Daar bracht ik veel tijd door in de analysekamer en speelde veel partijtjes. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Daarna speelde ik een paar jeugdtoernooien en was de trein vertrokken. 6-7 jaar: dat is oud en niet oud, maar er zijn andere schaaktoppers die nog een stuk jonger zijn begonnen dan ik.”

Hikaru Nakamura vorig jaar in Wijk Aan Zee: toen nog een opkomend talent, van wie iedereen zich afvroeg of hij wel echt met de wereldtop meekon

“Ik had interesse gekregen voor schaken, maar vreemd genoeg deed ik het in het begin tamelijk slecht. In mijn allereerste toernooi bij voorbeeld verloor ik alle vier partijen. Meestal hoor je van toppers dat ze al vanaf het begin al hun partijen wonnen (lacht). Dat was bij mij zeker niet het geval. En dus lieten mijn ouders me na zes maanden weer stoppen met schaken. Ik was toen misschien een beetje te competitief ingesteld. Ik wilde alleen maar winnen en telkens als ik verloor, begon ik vervelend te doen, werd ik boos of raakte ik van mijn stuk. Ik was bepaald geen makkelijk kind, toen. Ik stopte een tijdje met schaken, maar ik mocht na een tijd van mijn ouders, toen ik een jaar of 8 was, weer competitie spelen. En op dat moment begon het ineens te klikken met het schaken, viel alles plots in de goede plooi. Ik begon heel goed te schaken, daarna ben
ik nooit meer echt met schaken opgehouden. Ik maakte heel snel progressie. Tussen mijn 8 en 9 sprong ik van beginnersniveau naar een niveau van 2000 elo of zo. Ik groeide snel door naar 2.200 elo-niveau. Op dat moment begonnen mijn ouders te beseffen dat ik echt schaakpotentieel had. Daarom haalden ze me rond die tijd van school en begonnen me thuisonderwijs te geven.’
Dat kon zomaar?
In de VS is dat geen probleem. In Europa kun je als jong schaaktalent wel van school vrij krijgen voor bepaalde toernooien, maar dat is in de VS helaas niet zo. Daar waren mijn ouders verplicht om die harde keuze te maken om me van school te halen. Dat heeft me enorme kansen gegeven. Zonder dat had ik nooit als jeugdspeler in Europese toernooien kunnen spelen en alle kansen gehad die ik nu wel heb gekregen. Mijn ouders hebben daar een zeer wijs besluit genomen. Ik werd daarna IM toen ik 13 was, in 2001. Sinds ik thuisonderricht kreeg, speelde ik veel in Europa. In Hongarije, Spanje, waar ik een aantal normen boekte. Vrij snel, een jaar tot 1,5 jaar later werd ik al grootmeester (GM). Ik was toen 15 jaar en 2 maanden.
En u werd de jongste Amerikaanse GM ooit en brak het record van Bobby Fischer
(lacht)”Vroeger zou ik daar misschien nog trots op zijn geweest. Nu ben ik dat niet meer: het heeft nu meer iets van een grap. In de wereld zijn er nu zoveel spelers die een stuk jonger GM zijn geworden dan ik! En dan, als je dan GM bent geworden, je bent ongeveer 16, wordt het voor een schaker moeilijk. Ik had er al mijn tijd in gestoken: spelen in Europa, studeren op mijn schaak, reizen… all that stuff ! Dat wordt vermoeiend na een tijdje. En omdat je GM bent geworden, betekent dat nog niet noodzakelijk dat je van je schaken zal kunnen leven. Dat maakt het zeer moeilijk om op een bepaald punt gemotiveerd te blijven. Ik bleef nog wel gemotiveerd voor schaken en bleef nog wel progressie maken, maar…

Een jaar later bleek het antwoord: Ja!

“Op een zeker moment heb ik toch besloten om voor een tijd met schaken te stoppen. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik pas nu topniveau aan het halen ben in schaken. Ik had heel mijn kinder- en tienertijd aan schaken besteed, en had nooit iets anders gekend. Ik wilde eigenlijk eens kijken of er ook iets anders bestond. De tienerjaren zijn bepalend voor ieders leven. Ik ging niet naar school zoals anderen, had geen vrienden op school zoals anderen, ik reisde de hele tijd de wereld rond. Mijn leven was heel anders dan dat mijn leeftijdgenoten. Ik was het allemaal wat beu: op 16, 17 besloot ik om een break te nemen, naar school te gaan, om te proberen eens het normale leven te leiden dat veel mensen leiden.”

“Ik ben één semester naar College gegaan, ik heb zes, zeven maanden gestudeerd en geen schaakstuk aangeraakt. Het was een algemene opleiding, maar vooral het vak politieke wetenschappen boeide me wel.
Uiteindelijk keerde ik toch terug naar het schaken. Wat ik zo tof vind aan schaken en wat ik in veel andere domeinen veel minder terugvind, is dat een jongeman van 16 zonder problemen een schaakconversatie kan voeren met een volwassene van 35 of 40. Ze praten op hetzelfde niveau, als gelijken. Aan de universiteit is het anders, daar speelt sociale status wel een rol. Als je pas aan de universiteit begint, ben je niet echt belangrijk, word je niet als een gelijke beschouwd door meer ervaren academici. Het is zeer moeilijk om daaraan te wennen, als je de schaakwereld gewoon bent waar iedereen op hetzelfde niveau zit, waar leeftijdsverschillen of je sociale achtergrond geen rol spelen. Dat is een van de belangrijkste redenen waarom ik naar het schaken ben teruggekeerd.
Wanneer besloot u schaakprof te worden?
Ik heb mezelf eigenlijk nooit omschreven als een professional, maar nu ben ik natuurlijk wel een schaakprof. Je kunt zeggen dat ik schaakprof ben sinds mijn 16-17de. Maar pas sinds mijn 19de, 20ste, na die break, leid ik echt het bestaan van een schaakprof. Dat is voor schakers in de States veel moeilijker dan in Europa. Je moet als schaker in de States eigenlijk veel meer verdienen dan in Europa, omdat het leven er veel duurder is dan Europa. En de Swisses-toernooien in de VS met veel deelnemers zijn erg lastig om winnen.
En leveren alleen veel geld op voor de winnaar…
Precies. That’s the American way (dat is de Amerikaanse aanpak). (lacht)

Later volgen deel 2 en deel 3 van dit uitgebreide interview.

Daarmee bleven enkele grote favorieten in de kou staan. Een van hen was Maxime Vachier-Lagrave, dé grote revelatie van de A-groep in Wijk Aan Zee. Met 5,5/9 kon hij zijn prestatie van in Wijk allerminst herhalen. “Maar een open toernooi is dan ook iets helemaal anders dan een gesloten evenement met enkel topspelers.” Tijd voor een gesprek…

“In Wijk Aan Zee wil je het niet verpesten.”

De maanden januari en februari waren voor Maxime Vachier-Lagrave van cruciaal belang. Behalve zijn allereerste optreden in een groot gesloten toptoernooi (Wijk Aan Zee A), volgde ook het grootste open toernooi ter wereld, de Aeroflot Chess Open in Moskou. Twee totaal verschillende evenementen, waarvan vooral Wijk Aan Zee een droom is die uitkwam voor de Fransman.

Maxime Vachier-Lagrave draagt in Wijk voor een van de eerste keren ooit een kostuumvest, die voorlopig nog net iets te groot uitvalt. Op een toptoernooi hoort iets nettere kledij, aldus de Fransman. Hij geniet duidelijk van de aandacht die hij krijgt nadat zijn eerste opdracht, Wijk Aan Zee A, met glans is afgerond. In de perszaal in de Nederlandse badstad moest hij meerdere journalisten te woord staan. Vachier is een beetje verlegen, maar tegelijkertijd ook uitermate vriendelijk.

Maxime Vachier-Lagrave over de sfeer van toernooien en het voordeel dat dat met zich meebrengt.

“Voor mij is deze score niet echt een verrassing. Ik heb gewoon nooit eerder kunnen bewijzen wat ik kan in dergelijk toernooi”, steekt Vachier van wal. “Ik voelde dat ik hier iets kon neerzetten, als de vorm er was. En die was er. Ik moet daarnaast wel eerlijk zijn. Ik had enkele zaken die me hielpen hier. Ten eerste had ik goede paringen. Ik kreeg de toppers met wit. Enkel tegen Kramnik had ik zwart. Daarnaast kreeg ik meerdere keren mijn voorbereiding op het bord, al weet ik niet of je dat geluk kan noemen. Maar ik ben zeker wel trots op mijn score. Ik was laagste elo en ik ben positief geëindigd.”

Voor het toernooi in Wijk heeft Vachier geschroefd aan zijn repertoire. “Het voordeel in een toernooi als in Wijk is dat ik niet moét winnen. Ik heb dus vooral gekozen om een erg solide repertoire te gebruiken. Niet om stellingen dood te maken, maar wel een betrouwbare keuze, zonder te veel risico’s. Een toernooi als dat in Wijk wil je gewoon goed spelen. Hier sol je niet met je tegenstanders. Bovendien is dit een soort sollicitatie voor andere toernooien met de wereldtoppers.”

Enkele maanden geleden toonde Vachier al een eerste glimp van zijn kunnen tijdens het toernooi in Hoogeveen. Daar won hij een sterke vierkamp tegen Giri, Shirov en Tiviakov. Dat toernooi miste hij bijna tot hij ontdekte dat de uitnodiging in zijn spambox beland was. Maar net op tijd kon hij erop ingaan en het stond garant voor een van de beste ervaringen uit zijn nog prille carrière. “De sfeer op een toernooi is erg belangrijk. Je moet je ontspannen en tegelijkertijd geconcentreerd voelen. Dat is in Nederland een pluspunt, zonder twijfel. Het is ook fijn te voelen dat je niet alleen speelt om te winnen, maar ook om iets bij te leren. Ok, je kan altijd bijleren, maar als je tegen kanjers als Anand en Aronian speelt, geeft dat toch iets extra.”

Vachier met voor hem twee belangrijke figuren in Wijk Aan Zee: Levon Aronian, die hij bewondert omwillle van zijn degelijkheid, en Wang Hao, tegen wie hij een belangrijk half punt liet liggen.

Met Aronian en Anand haalt Vachier overigens twee voorbeelden voor hem aan. Hij bewondert vooral het feit dat de twee zelden tot nooit echt slechter komen te staan, om met een fijn glimlachje toe te voegen: “Maar onder de indruk zal ik nooit zijn. Ik ben zelf ook geen slechte speler”.

Amper een tweetal weken na zijn indrukwekkende prestatie in Wijk volgde een eerder teleurstellende Aeroflot Open in Moskou. Met 5,5/9 bleef Vachier een vol punt achter de toernooiwinnaars hangen. “Ik heb hier vrij veel remises gespeeld en dan met de eindmeet in zicht een belangrijk duel verloren (tegen Sjugirov). Toen was het voorbij voor mij. De zege in de laatste ronde is enkel een troostprijs.” De overgang van een gesloten toernooi naar een open toernooi is blijkbaar niet altijd gemakkelijk. “Het is een compleet andere manier van spelen. Je moét soms risico’s nemen in open toernooien en één nederlaag kan heel je toernooi verpesten. Maar ik til hier ook niet te zwaar aan. Ik heb in Wijk getoond wat ik kan en voor mezelf bevestigd wat ik dacht te kunnen. Ik wil graag de top 10 halen en ik ben er zeker van dat dat ooit zal lukken.”

In deze fotocolumn: Levon Aronian, Wang Hao, Maxime Vachier-Lagrave, Henrik Carlsen, Vladimir Kramnik, Luke McShane, Vishy Anand, Hikaru Nakamura, Ian Nepomniachtchi, Magnus Carlsen, Ruslan Ponomariov…

"You gave us a nice spectacle yesterday!" Levon Aronian grapt in zijn typische stijl met Vachier-Lagrave en Wang Hao, die de dag daarvoor een zotte remise hadden gespeeld.

Diezelfde Levon Aronian speelde een typisch Aronian-toernooi: winnen als er kansen waren, remise als er geen kansen waren.

Henrik Carlsen begaf zich tussen het publiek om te kijken naar de partijen van zijn zoon...

Luke McShane moest zijn kop erbij houden...

Ruslan Ponomariov

Ian Nepomniachtchi is een bijzonder vriendelijke kerel, maar heeft tegelijkertijd een van de meest intimiderende blikken achter het bord...

Vishy Anand en zijn rivaal Hikaru Nakamura in één oogopslag

Magnus Carlsen in een nieuw decor in Wijk Aan Zee, dat de naamsverandering gecombineerd heeft met de kleur blauw

Maxime Vachier-Lagrave was een van de verrassingen van het toernooi

Vladimir Kramnik speelde een goed toernooi tot hij geklopt werd door ene ... Magnus Carlsen