Nu de discussie begint weg te kwijnen in artikels over tennis, voetbal, regeringsonderhandelingen en rokende peuters, werpen wij graag nog een laatste blik op deze voor ons essentiële discussie…

Schakend naar de dodentocht

Bloso heeft natuurlijk een punt. Schaken voldoet allesbehalve aan het criterium dat de sportfederatie voorop stelt: een sporter moet een voldoende en regelmatige fysieke inspanning leveren. Onzin, roepen enkele schakers uit: volgens het aloude principe van mens sana in corpore sane kan je geen topscores neerzetten op het schaakbord als je naast het schaakbord geen voldoende en regelmatige fysieke inspanning levert. Geen sport dus, maar wel een sportkatalysator.

Schaken katalyseert fysieke inspanning. Of toch bij sommigen. Want Geert Van Der Stricht mag dan al beslist hebben de dodentocht te wandelen (en wandelen staat, u raadt het al, wél op de Blosolijst), bij een groot deel van de lezers volstaat het de hand in eigen boezem te steken om schoorvoetend toe te geven dat je jezelf ook zonder enige beoefening van fysieke activiteit in je vrije tijd, met reden een schaker kunt noemen. De eerste hardloper die nooit fysieke activiteit beoefent, moet ik daarentegen nog tegenkomen. Laat ons dus eerlijk zijn, schaken is geen fysieke activiteit.

Geert Van der Stricht besliste de dodentocht te ondernemen

Maar wat is een sport? Is het cruciale kenmerk van een sport werkelijk de voldoende en regelmatige fysieke inspanning die Bloso vooropstelt? Waarom is schaken dan wel een sport voor de internationale sportfederatie? Is fysieke activiteit geen wereldwijd begrip? Is sport in Vlaanderen iets anders dan sport in Frankrijk? Dan raad ik jullie allemaal aan gauw je biezen te pakken en naar het buitenland te trekken om vlug nog een tornooitje mee te pikken, nu de zomertornooien nog niet allemaal voorbij zijn en de regendruppels toch het monopolie over onze streken lijken te hebben herwonnen, want sporten is gezond!

Wat is sport volgens de Van Dale? Naar een herdefinitie…

Laten we de Van Dale er eens bijnemen, de bijbel van de Nederlandse woordenschat. Onze dikke vriend meet duidelijk met andere maten dan Bloso, want schaken wordt twee keer expliciet vermeld in het artikel “sport”. Wellicht moet Bloso gewoon haar titel van Vlaamse sportadministratie veranderen in Vlaamse administratie van fysieke activiteit. Dan kunnen wij ons volop concentreren op de definitie van sport die Gert gaf in een reactie op deze site. Volgens hem wordt een sport gekenmerkt door een georganiseerde competitie, training, conditie (zowel lichamelijk als geestelijk), inspanning, structuur en achtergrond. Schaken bezit al deze kenmerken, en is bijgevolg een sport.

Het leven kan toch simpel zijn. Helaas komen dan alle mogelijke veredelde gezelschapsspelletjes op de proppen, die ook beweren denksport te zijn. Kaartspelen, stratego, de kolonisten van Catan,…

Elk spel kan een eigen competitie hebben, voor elk spel waar tactiek enigszins een rol in speelt kan je trainen en is inspanning en bijgevolg conditie onderdeel van het spel. Een structuur is gauw gevormd, een achtergrond gauw verzonnen. Als we schaken officieel tot sport bombarderen, wie garandeert ons dan dat we binnenkort niet overstelpt worden door een babyboom aan sporten?

NLS Lommel won eerder deze zomer een heus sportschaakevenement, waarin schaken gecombineerd werd met voetbal, badminton en tafeltennis

Het is niet mijn bedoeling om in deze column eventjes een heilige oplossing te bieden op de vraag of schaken nu al dan niet een sport is, of een kunst, of een wetenschap, of gewoon een spel. Schaken onderscheidt zich van vele (andere) sporten doordat het geen fysieke activiteit is, maar schaken onderscheidt zich ook van vele (andere) spelen omdat er geen externe geluksfactor aan verbonden is. Een externe geluksfactor die echter ook meespeelt in de atletiek en de wielersport, want weer of geen weer heb je niet in de hand. Ook geluk is dus geen waterdicht criterium om nepsporten van echte sporten te onderscheiden.

Als geen enkel criterium feilloos is, geldt de wet van de sterkste. Iets is een sport wanneer jij vindt dat het een sport is, en hoe sterker of machtiger jij bent, hoe meer datgene wat jij een sport vindt, een sport is. Helaas voor de Vlaamse schaakwereld vindt degene met het meeste macht op dit vlak niet dat schaken een sport is. Wij denken er het onze over en bereiden ons voor op de competitie die met het einde van de zomermaanden stilaan aan de deur komt kloppen. Trek vlug je sportschoenen aan, ’t is hoog tijd om aan de conditietraining te beginnen!

Ook dit jaar gaat dit toptoernooi door in Anderlecht (zaal Aurora). Op 12 september kan iedere schaker meestrijden voor prachtige topprijzen (500 euro eerste prijs) én unieke ratingprijzen (stevige geldprijzen in maar liefst zes categorieën). Je kan je nu al inschrijven op de officiële website of door te klikken op…

Tonoli Memorial op 12 september

Alle rapidliefhebbers en schaakfanaten kunnen bij deze 12 september aanvinken in hun agenda, want dan vindt de jaarlijkse Tonoli Memorial plaats, een naar Belgische normen uniek rapidevenement in Anderlecht. Het toernooi staat niet alleen garant voor veel en uitstekende prijzen, maar komt recht uit het hart van échte schaakliefhebbers. Een niet te missen toernooi dus! Je kan nu al inschrijven op de site van schaakclub Anderlecht.

Er zijn negen rondes en het tempo bedraagt een kwartier per speler per partij. De topprijzen zijn zonder meer de moeite: 500 euro voor de eerste en nog knappe geldprijzen voor de eerste zeven. Ook aan ratingprijzen is gedacht. 100, 50, 25 voor vier ratingcategorieën, een senioren- en een jeugdreeks.

Affiche Tonoli Memorial

Stéphane Hautot voegde zich bij hem dankzij een zege over Krysztof Pytel en is daardoor nog één norm verwijderd van de IM-titel…

Normenjagen in Eupen

In ons land zijn er steeds meer gelegenheden om IM-normen te scoren. De open toernooien bieden al langer mogelijkheden, maar daar zijn de jagers afhankelijk van het lot der paringen. Een voor België vrij nieuwe manier om normen na te streven is in gesloten normentoernooien. De Brugse Meesters, het BK, de gesloten groep in Charleroi, de Masters in Brasschaat en het toptoernooi in Inventi: allemaal 9-rondige round robins waarin de deelnemers met een duidelijk omlijnd doel aan de aftrap verschenen.

Een minder bekend normentoernooi vindt ook sinds enkele jaren plaats in Eupen. De promotie is wat minder en het valt wat minder op, maar vele bekende Belgische schakers komen daar bijzonder dicht bij een norm. Zo gebeurde het ook dit jaar.

Het toernooibegin werd immers volledig gedomineerd door de man in vorm Stef Soors. Hij won partij na partij en leek zonder veel moeite op weg naar zijn derde norm! Maar de motor begon wat te sputteren en Soors moest berusten in een reeks remises. Met 5/8 moest hij in de laatste ronde winnen voor de norm, maar met zwart tegen de Duitse IM Norbert Luecke raakte hij niet verder dan remise. 5,5/9, net niet! Maar Soors heeft wel opnieuw een vracht ratingpunten aan zijn al indrukwekkende lijst toegevoegd.

Benjamin Tereick speelde de tegenstand op een hoopje en scoorde niet alleen een tweede norm, maar behaalde ook de toernooizege.

De dominantie van het toernooi werd overgenomen door een andere jonge snaak: Benjamin Tereick. Deze prille twintiger is al FM sinds zijn vijftiende en scoorde in 2008 al een norm in Pardubice. Eupen 2010 baarde een tweede spruit. Tereick was al snel zeker van de 6/9 en voegde er in de laatste ronde nog een halfje aan toe om ook het toernooi ongedeeld op zijn naam te schrijven.

Dan weet u genoeg, denkt u? Fout! Want Christian Braun en Stéphane Hautot ploeterden zich eveneens naar 5/8 en speelden de laatste ronde dus voor een norm. Vooral Christian Braun zal ontgoocheld terugkijken op die eindfase. Hij had immers alle zware kanonnen achter de rug en mocht het opnemen tegen laagste elo Kevin Noiroux. Allerminst te onderschatten, maar op papier een ronduit unieke kans om de norm te scoren. Helaas voor Braun ging het volledig mis en hij verloor die laatste ronde. 5/9 en weg norm.

Stéphane Hautot had het op papier moeilijker, maar in praktijk was zijn witpartij tegen de uit vorm zijnde Krysztof Pytel eveneens een mooie opportuniteit. En Hautot deed wél waar hij voor gekomen was. Hij won met wit, voegde een tweede norm toe aan zijn winkelkarretje en stoomde in een adem door naar plaats twee in de rangschikking. Voor Hautot, die al langer een rating heeft van boven de 2400, is een derde norm de titel. Wie weet dat hij vanaf vrijdag in Antwerpen al kan toeslaan?

De einduitslag:

1. Tereick 6,5/9
2-3. Hautot, Horvath 6/9
4. Soors 5,5/9
5. Braun 5/9
6. Luecke 4/9
7-8. Noiroux, Meessen 3,5/9
9-10. Pytel, Juegel 2,5/9

Alle informatie over het toernooi vindt u op de officiële website.

Die laatste ronde was overigens een spektakelstuk, want Thibaut Maenhout kreeg hoogste elo Tanguy Ringoir klein…

Laatste ronde brengt beslissing

Het open toernooi in Knokke is een toernooi dat wat minder opvalt op de toernooikalender, maar absoluut niet te negeren valt. Met Ringoir, Maenhout, Laurent, Larmuseau en De Schampheleire waren er vijf Fide meesters (in spe) aanwezig. Enkele te duchten outsiders roken hun kans om mee te proeven van de interessante prijzenpot. Onder hen waren Albin Dal Borgo, Quinten Ducarmon, Jan Vandendriessche, Bruno de Baenst en Adrian Roos waarschijnlijk de bekendste.

Het verloop van het toernooi was voorzichtig: niemand slaagde er echt in om afstand te nemen, zodat ze met vijf de allerlaatste ronde ingingen. Het was mooi om te zien dat die vijf niet toevallig ook de bovengenoemde favorieten waren. Met Maenhout-Ringoir, Laurent-Larmuseau en Dal Borgo-Der Schampheleire stonden overigens meteen ook boeiende duels op het programma.

Bruno Laurent leek op weg naar de toernooizege, maar verloor in de laatste ronde van Maarten Larmuseau na een vreemde partij

Ondanks een vroeg remiseaanbod van Laurent (geweigerd door Larmuseau) was er van salonremises geen sprake. Larmuseau leek even spijt te kunnen hebben van zijn keuze, want de stelling leek de goede weg op te gaan voor Laurent tot die enkele bijzonder vreemde manoeuvres begon te doen. “Ik snapte er zelf niet veel van”, gaf Larmuseau in de analyse van de partij mee. De Aalternaar profiteerde van het tijdverlies van zijn tegenstander en wist zich zeker van een gedeelde toernooiwinst.

Ook Thibaut Maenhout ging vol voor de winst en deed dat met succes tegen Tanguy Ringoir. Op het derde bord ploegde De Schampheleire zich met zwart naar hetzelfde resultaat, waardoor er drie winnaars waren. De scheidingspunten beslisten in het voordeel van Larmuseau, die zo opnieuw een sterk toernooi aan zijn erelijst toevoegt.

De top 10:

1 Larmuseau Maarten 2339 BEL 6.0 7 2426 23.0
2 Maenhout Thibaut 2355 BEL 6.0 7 2442 22.5
3 De Schampheleire Glen 2327 BEL 6.0 7 2469 21.5
4 Roos Adrian 2167 BEL 5.5 7 2321
5 Ringoir Tanguy 2383 BEL 5.0 7 2358 25.0
6 Laurent Bruno 2339 BEL 5.0 7 2351 24.0 32.5 21.00 24.0
7 Ducarmon Quinten 2225 NED 5.0 7 2294 24.0 32.5 21.00 22.5
8 Vandendriessche Jan 2184 BEL 5.0 7 2188 22.0
9 De Baenst Bruno 2197 BEL 5.0 7 2139 19.0 26.5
10 Van Thillo Quentin 1929 BEL 5.0 7 2102 19.0 26.0

De volledige uitslag kan je vinden op http://www.knokkeschaak.be

Het stijgend aantal deelnemers aan dit toernooi bewijst niet enkel dat het organisatorisch goed zit, ook de stevige ratingprijzen (om en bij de 700 euro aan ratingprijzen!) vallen duidelijk in de smaak. En voor het eerst is er nu ook een prijs voor de beste nestor van het toernooi…

Wie volgt Cekro op?

Vorig jaar won Ekrem Cekro het toernooi, met een halfje meer dan Mher Hovhanisian, Arben Dardha en Robert Schuermans. En wat wordt het dit jaar? Dat weten we op zondag 12 september. De zesde editie van het toernooi pakt uit met bijna 700 euro aan ratingprijzen voor spelers onder de 2200, 2000, 1800 en 1600 Elo. Daarmee wordt Jan en alleman warm uitgenodigd om mee te doen. Het toernooi wordt gesponsord door CV Warehouse, de firma die in oktober al voor de vierde opeenvolgende keer Nigel Short en Garry Kasparov naar ons land brengt.

Cekro Ekrem won het toernooi vorig jaar

Aan sterke schakers heeft het toernooi nooit een gebrek gehad. De eerste vijf edities van het toernooi lokten zowel meesters als grootmeesters. Het eerste jaar, in 2005, moesten GM’s Popovic en Dgebuadze enigszins verrassend hun meerdere erkennen in Bart Michiels en Stefan Docx. In 2006 jaar won Docx het toernooi voor Cekro en Popovic. Michiels eindigde in 2007 tweede achter Saltaev maar voor Dgedbuadze. In 2008 was Pascal Vandevoort met een recordscore van 8,5/9 de grote triomfator. Vorig jaar won, zoals gezegd, Ekrem Cekro.

Sterk deelnemersveld

Het rapidtoernooi van SK Oude-God ontstond als een eenmalige gebeurtenis naar aanleiding van het veertigjarig bestaan van de club. “Een beetje tot onze eigen verbazing kwamen daar meer dan tachtig schakers op af”, zegt voorzitter Jan T’Sas. “We kregen zoveel positieve feedback op de organisatie dat we zijn doorgegaan. Het toernooi volgt daags op ons jeugdtoernooi, qua organisatie is dat dus eigenlijk niet zo’n inspanning: de zaal, de borden, de stukken … alles staat al klaar.

Met vrijwilligers en een goede prijzenpot doe je de rest. We kregen van bij het begin een kwalitatief heel sterk deelnemersveld, met een derde van de spelers boven de 2000 Elo. Dankzij de grotere pot ratingprijzen begint nu ook de ‘brede middenmoot’ het toernooi te ontdekken.”

Jeugdtoernooi

Op zaterdag 11 september organiseert de club op dezelfde locatie zijn 25ste (!) jeugdtoernooi, dat deel uitmaakt van het jeugdcriterium. Aan dit toernooi nemen jaarlijks meer dan honderd kinderen en jongeren deel. Alle info staat op de website van de club.

Het Open Rapidtoernooi van SK Oude-God vindt plaats op zondag 12 september (10-18 u.) in zaal ’t Parkske, Edegemsestraat 23 in Mortsel. Deelnemen doe je voor 8 euro (-16 j.: 5 euro). De formule is 9 ronden Zwitsers (15’ KO). De winnaar gaat met 300 euro naar huis, er zijn ratingprijzen voor -2200, -2000, -1800 en -1600 Elo (n.c. geen prijs) en ook de beste jeugdspeler en senior krijgen een envelop toegestopt. De totale prijzenpot bedraagt 2 000 euro. Prijzen zijn niet cumuleerbaar. Vooraf inschrijven doe je op www.skoudegod.be.

Donderdag komt er een nieuwe episode in het stadhuis van Antwerpen. Als inleiding op het toernooi van Inventi wordt daar een heus schaakfestival gespeeld, in de drie mooiste zalen van het stadhuis. De dag begint met simultanen van schaakgrootheid Jan Timman, die wordt bijgestaan door de deelnemers van het Inventitoernooi. Daarna volgt een jeugdtoernooi en een rapidtoernooi. Schrijf je hier in voor dit prachtige evenement.

Wel, dan weet u het nu. Trek zaterdag naar Waregem waar schaakclub Luctor & Emergo een gezellig en pittig rapidtoernooi organiseert met een aardige prijzenpot…

Zaterdag 28 augustus 2010 van 13.30 tot 18.30 uur

Info : De Schepper Bart : 051/634023 ; 0472/602015 of bart.deschepper2@telenet.be

Info : De Schepper Bart : 051/634023 ; 0472/602015 of bart.deschepper2@telenet.be

Het toernooi is een zevenrondig rapidtoernooi met tal van prijzen en een mooie 250 euro eerste prijs voor de winnende ploeg. Je kan je vooraf inschrijven tot 27 augustus, maar er is een limiet van 30 ploegen. Twijfel dus niet, bekijk alle info en schrijf je nu al in …

Alle informatie

Zondag 29 augustus 2010 om 14h
VIP-SCHOOL Martelaarslaan 13 9000 GENT
7 ronden: Zwitsers systeem ploegentornooi
Tempo: 15 min per speler per partij
Eindklassement volgens 4 ELO-categorieën

Voor de prijsverdeling worden de teams ingedeeld in 4 categorieën van gelijk aantal.

ploegen, gebaseerd op de gemiddelde ELO van de deelnemende ploegen

Prijzenpot: minimum 1200,00€
indien 30 ploegen
Eerste prijs 250,00€
Inschrijvingen: verplicht aanmelden ten laatste op 27/08/2010
via email naar janjaures@yahoo.com

Door overschrijving van 20€ per ploeg op rekeningnummer
290-0308739-09 van S.C. Jean Jaurès tot 27/08
Aanmelden tot 13.30h

Affiche

Vandaag is zijn rating gezakt naar 2467 en won hij op zijn “oude dag” het meestertoernooi in Brasschaat. Een wereld van verschil, maar de passie voor het spel: die is geen sikkepit veranderd. En hoewel de titel misschien het vermoeden van een “arrogante Hollander” doet rijzen, is het tegendeel waar! Van Der Wiel kwam gemotiveerd naar Brasschaat en gaat er gemotiveerd weg. Tijd voor een interview over zijn toernooi, onze jeugdspelers, computers en veel meer…

Van Der Wiel: “Ik speel graag in België”

John Van Der Wiel is een grootmeester met een naam als een klok. Als oud top 20-speler is de Nederlander een man die alle groten der aarde achter het schaakbord bekampt heeft. Die tijden zijn helaas voorbij, maar hij blijft een uiterst bescheiden, aimabel iemand die nog steeds zijn volle zelf geeft voor het schaakspel, ook al zijn zijn tegenstanders nu dikwijls nobele onbekenden zoals Nils De Vos, Thibaut Vandenbussche en Glen De Schampheleire (al zijn zij natuurlijk allerminst onbekend bij ons Belgen).

Van Der Wiel: “Ik was erg gemotiveerd voor ik naar hier trok. Ik had eerder deze zomer al in Leiden gespeeld, maar dat toernooi liep niet goed. Het was de tijd van de hittegolf en ik raakte maar moeilijk aangepast aan de warmte. Ik heb niet verloren dat toernooi, maar ik ben de toppers ook niet tegengekomen, dus dat liet een wat wrange nasmaak achter. Ik begon me dus goed voor te bereiden op het toernooi in Brasschaat. Ik had daar nog andere redenen voor, hoor. Ten eerste kom ik erg graag in België en het was al zo lang geleden. De laatste keer dat ik hier speelde, was in het Lost Boys in Antwerpen. Ten tweede zijn de contacten om deel te nemen hier via enkele bevriende kennissen gelopen, zoals Michel De Wit van Charlois Rotterdam en Valery Maes van de organisatie van het toernooi. En ten derde wist ik al dat dit mijn laatste zomertoernooi zou zijn. Dat moest ik toch goed afsluiten!”
SF: Zeker! Wat trekt je aan in ons land?
Van Der Wiel: “Weet je wat ik grappig vind? Als je in België een remise speelt, komt iedereen naar je toe om je een hand te geven. Dat is beleefd, vinden ze hier. Als je dat in Nederland doet, schelden ze je bij wijze van spreken de huid vol. Belgen zijn bescheidener en het is hier wat gemoedelijker. Daar hou ik wel van.”

“Vroeger was het stresserender”

Van Der Wiel: "Eerlijk? Ik wist niet echt wie Hovhanisian was. Ik wist bijvoorbeeld niet dat hij vorig jaar ook al Belgisch kampioen geworden was. Maar na mijn research was ik al beduchter!"

SF: Je hebt ooit in de wereldtop gespeeld. Is het nog prettig voor jou om in dergelijk toernooi te spelen, dat lokaal wel heel hoog aangeschreven staat, maar natuurlijk niet in de belangstelling komt van de internationale schaakpers?
Van Der Wiel: “Oh, zeker, hoor. Dit is veel minder stresserend en dat is wel prettig. De sfeer was heel goed, de mensen vriendelijk en ik heb me achter het bord ook prima geamuseerd.”
SF: Laten we toch eens wat namen overlopen: Glen De Schampheleire, Nils De Vos, Thibaut Vandenbussche en zelfs Mher Hovhanisian. Ooit van gehoord?
Van Der Wiel: “Nou, om eerlijk te zijn niet echt voordat ik aan mijn voorbereiding begon. Ik wist bijvoorbeeld zelfs niet dat Hovhanisian vorig jaar ook al kampioen van België was geworden (lacht). Maar dat heeft niets te maken met een gebrek aan respect, hoor. Ik volg het gewoon niet meer zo goed. Ik ben bovendien een fervent bridger en steek veel van mijn vrije tijd daarin.”
SF: En?
Van Der Wiel: “Nou, het is niet te vergelijken met schaken. Ik denk dat ik in bridge een sterke 2200-speler zou zijn als je ons ratingsysteem op het hunne zou toepassen. Maar het is puur een hobby, niet mijn beroep. Maar om even verder te gaan op die andere spelers: toen ik me begon te informeren, had ik snel door dat ik met enkele pittige concurrenten te maken zou krijgen. Die De Schampheleire bijvoorbeeld. Ik vond partijen van hem van twee jaar geleden. Toen had die jongen een rating van 1800. Ongelooflijk! Ik wist dus meteen dat iemand die in twee jaar tijd naar 2300 is gegroeid niet te onderschatten is.”

Van Der Wiel: "Jan Rooze was de enige tegen wie ik wel al eens had gespeeld, samen met Rick Lahaye."

SF: Had je eigenlijk al tegen iemand gespeeld die hier meespeelde?
Van Der Wiel: “Toch wel. Tegen Rick Lahaye en Jan Rooze. Die laatste is iemand van mijn leeftijdscategorie en die ben ik wel eens tegen het lijf gelopen in de Belgische en Nederlandse interclubs. Maar de anderen waren nieuw.”
SF: Wie heeft er een goede indruk nagelaten op jou?
Van Der Wiel: “Wel, Glen en Nils omdat ik vind dat ze zeer allround spelen. Vroeger had je spelers als een Velimirovic. Die kon geweldig aanvallen en zijn carrière teerde vooral op het betere hakwerk. Maar vandaag is alles anders. Als een tegenstander zich deftig voorbereidt, zorgt hij ervoor dat je in een stelling komt die je niét zo graag speelt. Dus moet je van verschillende markten tegelijkertijd thuis zijn. En ik vind dat Nils en Glen dat in zich hebben. Ze gaan er later zeker nog profijt aan hebben.”
SF: Een vervelende vraag, maar wie vond je niet indrukwekkend?
Van Der Wiel: “Ik houd niet zo van Fomichenko. Als persoon heb ik uiteraard niets tegen hem, maar ik vind het geen mooie schaker. Zijn stijl is … “lelijk”, zeg maar. Het is heel efficiënt, maar het spreekt me niet aan. En ik vind dat hij ook redelijk wat geluk heeft gehad in dit toernooi. Hij had gerust minder kunnen hebben. En Hovhanisian speelde ook duidelijk een ongelukkig toernooi. Ik weet zeker dat hij veel beter is dan hij hier heeft getoond.”

“Ik vertrouw niet op computers”

Van Der Wiel: "Van computers kan je lui worden. Ik denk liever zelf."

SF: Er is al vrij veel gezegd over jouw voorbereiding voor dit toernooi. Hoe gaat dat precies in zijn werk?
Van Der Wiel: “Wel, om te beginnen even meegeven dat de organisatie de loting al begin juli heeft gedaan. Dat is erg handig. Ik ben daarna op zoek gegaan in mijn database naar mijn tegenstanders, in juli al. Ik heb grondig, maar op mijn gemak gewerkt en gezorgd dat ik gewapend was tegen de meeste tegenstanders. Ik wil ook nog zeggen dat ik wel gebruik maak van databases, maar niet zo houd van computers en engines. Om te beginnen vertrouw ik ze niet echt en bovendien kan ik er erg slecht mee overweg. Ik analyseer dus bijna alles zelf. Van die engines word je lui, maar goed, als je er goed mee kan werken, is het uiteraard wel een troef.”
SF: Ben je tevreden met je uiteindelijke score?
Van Der Wiel: “Zeker weten. Vooraf had ik gehoopt op iets als +4 wat, dacht ik toen, genoeg zou moeten zijn voor tenminste een gedeelde toernooizege. Ik had wel verwacht dat de mogelijkheid bestond dat Hovhanisian de rest op een hoopje zou spelen, dus daar probeerde ik op te letten. Maar het is allemaal anders gedraaid, he (lacht).”
SF: Het was je laatste toernooi deze zomer, maar voor zover ik weet, ben je nog steeds een beroepsspeler…
Van Der Wiel: “Ja, zeker. Ik focus me vooral op clubcompetities (interclubs) en trainingen. Ik speel in Duitsland en Nederland en ik werk veel samen met jeugd. Een van mijn pupillen is trouwens Marco Kirana, die hier ook meespeelt. En volgend jaar zal ik waarschijnlijk opnieuw naar Brasschaat komen. Het was een aangename ervaring en ik apprecieer de organisatoren erg. Het zijn geen ego’s die aan hun clubgenoten willen tonen hoe goed ze zijn, maar mensen die oprecht proberen het zo goed mogelijk naar je zin te maken. Tot volgend jaar dus!”

De meeste aandacht ging uit naar Glen De Schampheleire, die met zwart tegen Jan Rooze verraste met zijn “blitzopening”. Rooze had op zijn beurt wel zin in een experiment en koos voor een variant die is uitgevonden door … John Van Der Wiel. Toch wenste Rooze geen spelbreker te zijn en hij bood zelf remise aan, wat natuurlijk meteen aanvaard werd. De open reeks ging naar Steven Geirnaert en Arben Dardha…

“Ik heb maar één ambitie”

Ongeveer een half uur voor de aanvang van de ronde ontmoetten De Schampheleire en Rooze elkaar op de parking van de ruiterhal in Brasschaat. Het had een mooie plaats kunnen zijn voor allerlei geheime afspraken en verdoken geldtransfers. Helaas voor uw op sensatie beluste dienaar niets van dat. De twee gaven elkaar vriendelijk de hand en wandelden naar binnen. Voor de Zottegemnaar was de strategie duidelijk. “Ik ben maar met één ambitie naar hier gekomen en dat is remise halen. En geld verdienen, we moeten er niet onnozel over doen.” Dat laatste was uiteraard om te lachen, maar dat eerste was bloedserieus.

Toch pakte De Schampheleire uit met een kleine verrassing. Hij koos voor 1…g6 en de moderne opening verscheen op het bord. “Dat is mijn grote wapen in blitz en ik vond het wel een stoere keuze. Bovendien denk ik niet dat het verstandig is theoretische varianten uit het Siciliaans tegen Jan te gaan spelen. Vandaar de keuze.” Rooze zag er de humor wel van in en besloot te kiezen voor een variant met g4, die door niemand minder dan John Van Der Wiel is uitgevonden. In de analyse na de partij schoof deze dan ook maar wat graag aan om mee zijn ideeën te tonen.

Want de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er geen spanning geweest is vandaag op de topborden: Rooze gunde Glen zijn norm en bood zelf remise aan op zet 10, zo’n 20 minuten na de nog snellere remise van Daniël Sadkowski tegen Van Der Wiel. Zo waren de twee grootste vragen beantwoord: wie wint het toernooi en haalt De Schampheleire zijn norm?

Glen De Schampheleire scoorde het beste resultaat in zijn schaakcarrière.

De Zottegemnaar is de eerste die een norm scoort in Brasschaat. “Ik denk dat het duidelijk is dat ik heel tevreden ben met mijn toernooi, hoewel ik moet zeggen dat ik niet echt iets bijzonders gedaan heb. Maar wat de uitslag betreft is het het beste toernooi uit mijn “carrière”. Ik heb nog niet meteen iets in het vooruitzicht, behalve de interclubs met mijn club uit Zottegem.”

De enige die die snelle remises een beetje jammer vond, was Sadkowski. “Ik ben natuurlijk blij dat ik na zo’n vermoeiend toernooi nu een rustige remise heb, maar tegelijkertijd had ik me op voorhand verheugd op de partij tegen Van Der Wiel. Ik vind het jammer dat ik hem net in de laatste ronde trof.” Sadkowski toonde zich op zich tevreden over het resultaat, maar over het algemeen toch ontgoocheld over de gemiste kansen.

In de andere partijen knokten Vandenbussche, Hovhanisian en Lahaye zich naar een mooi einde van een tegenvallend toernooi voor hen.

De open reeks werd dit jaar gewonnen door Arben Dardha. Hij eindigde samen met Steven Geirnaert op 7,5/9, maar had de beste scheidingspunten.